|
Από τότε που ήμουν παιδί και άρχισα να χρησιμοποιώ μια φωτογραφική μηχανή, ονειρευόμουνα να επισκευτώ δύο μέρη που μου φάνταζαν αδύνατα. Το ένα ήταν το Αγιον Ορος και το άλλο το Θιβέτ. Το ταξίδι μου στο Αγιον Ορος έγινε το φθινόπωρο του 1971. Ημουν τότε 24 ετών και υπηρετούσα την 28μηνη στρατιωτική θητεία μου. Χρησιμοποίησα 20 ημέρες από την κανονική μου άδεια για να κάνω το ταξίδι, 17 από αυτές στον Αθωνα. Συνταξιδιώτης μου στο φανταστικό αυτό ταξίδι ήταν ο ξάδελφος μου Σπύρος Μπαφαλούκος (1953-2015) στον οποίο και η συλλογή αυτών των φωτογραφιών αφιερώνεται. Ο Σπύρος μόλις είχε τελειώσει τις εξετάσεις του για να μπει στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η προσπάθεια του ήταν επιτυχής. Εγινε γιατρός, ένας πολύ καλός καρδιολόγος. Το ταξίδι άρχισε με δέκα ώρες σε λεωφορείο από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, μετά τέσσερις ώρες σε λεωφορείο για την Ουρανούπολη, τρεις ώρες σε καΐκι για τη Δάφνη και τελικά μια ώρα σε ένα περίεργο όχημα, μισό λεωφορείο μισό φορτηγό για τις Καρυές. Το μεγαλύτερο μέρος του ταξιδιού ήταν με τα πόδια, και λίγο σε καΐκια. Τα περισσότερα μέρη που επισκεφτήκαμε δεν είχαν αμαξιτούς δρόμους που να πηγαίνουν σ’αυτά, ούτε ηλεκτρισμό ή τηλεφωνική σύνδεση με τον έξω κόσμο. Το 1971 υπήρχαν λίγοι (μερικές εκατοντάδες) μοναχοί στο Αγιον Ορος. Αυτή την εποχή κατά τη γνώμη μου, στην υπερχιλιετή ύπαρξη του Αγίου Ορους, ο μαρασμός σε θέματα πληθυσμού, πνευματικότητας και συντήρησης των κτισμάτων ποτέ δεν ήταν σε κατώτερο σημείο.
Υ.Γ. Το ταξίδι μου στο Θιβέτ έγινε το 2012
|
|
Αριστερά πάνω, ο Σπύρος Μπαφαλούκος κατά την επίσκεψη μας στο Αγιον Ορος
Αριστερά κάτω, ο Σπύρος Μπαφαλούκος |
